Het Gerechtshof Den Haag oordeelde onlangs van niet (ECLI:NL:GHDHA:2026:1771). Een werknemer besloot zonder instemming van zijn werkgever naar Spanje te verhuizen en vanuit daar zijn werkzaamheden te verrichten. De werkgever maakte direct duidelijk dat dit, gelet op de aard van de functie, niet mogelijk was en verzocht de werknemer terug te keren naar Nederland. Toen de werknemer dat bleef weigeren, volgde ontslag op staande voet.

Het hof oordeelt (evenals de kantonrechter) dat dit ontslag rechtsgeldig is. Voor deze accountmanager is het bezoeken van klanten in Nederland, België en Duitsland een essentieel onderdeel van zijn werkzaamheden. Daardoor kan de werkgever verlangen dat de werknemer zijn werkzaamheden vanuit Nederland blijft verrichten.

Deze uitspraak laat zien dat een werknemer niet eenzijdig kan besluiten om permanent vanuit het buitenland te werken. Of (gedeeltelijk) thuiswerken of (gedeeltelijk) werken vanuit het buitenland mogelijk is, hangt onder meer af van de afspraken tussen werkgever en werknemer én van de aard van de functie. Daarnaast kunnen ook fiscale elementen een rol spelen.

💬 Hoe kijk jij hiernaar? Moet een werkgever een verzoek om permanent vanuit het buitenland te werken kunnen weigeren als de functie daarom vraagt?