De werkgever besloot daarop de werknemer op staande voet te ontslaan. De Rechtbank Rotterdam oordeelde op 4 juni 2026 (ECLI:NL:RBROT:2026:7632) dat dit ontslag terecht was.

Het niet bezorgen van de pakketten en het vervolgens in de auto laten liggen van de goederen leverde volgens de kantonrechter een dringende reden op voor ontslag op staande voet.

Opvallend is dat de werknemer ondanks het terechte ontslag recht hield op een transitievergoeding.

Voor het vervallen van de transitievergoeding is namelijk méér nodig dan een dringende reden voor ontslag. Het handelen van de werknemer moet daartoe ook ernstig verwijtbaar zijn. En juist die lat ligt hoog.

In deze zaak speelde mee dat de werknemer oververmoeid was en volgens de bedrijfsarts tegen een burn-out aan zat. De kantonrechter vond zijn handelen daarom wel voldoende ernstig voor ontslag op staande voet, maar niet ernstig verwijtbaar. De werkgever moest de transitievergoeding dus alsnog betalen.

Een terecht ontslag op staande voet betekent daarmee niet automatisch dat een werknemer zijn recht op de transitievergoeding verliest. Het zijn twee afzonderlijke juridische beoordelingen, waarbij ook de persoonlijke omstandigheden van de werknemer een belangrijke rol kunnen spelen.

Heb je te maken met een situatie waarin ontslag op staande voet wordt overwogen? Laat je vooraf goed adviseren. De gevolgen zijn groot en de omstandigheden van het specifieke geval zijn bepalend.